Яхшылык кылган кадергә төренгән

Тол ветеран улы Ва­хит һәм килене Равилә тәрбиясендә яши. Юбиляр хөрмәтенә мул бәйрәм табыны әзерләгән килене Равилә кунак-ларны ачык йөз белән каршылады. Ка­фия апа үзе Актаныш районының Адай авы­лыннан. Ничек бу яклар­га килен булып төштегез дип сораштырубызга, ул елмаеп куйды да, болай диде: “Без яшь чакларда Бикбау болыннары бик бай, бөрлегәне, карлы­ганы, җиләге җыеп бете­рерлек булмас иде. Адай­лылар якын-тирәдәге авыл болыннарына печән чабарга да киләләр иде. Аннары элек бер авыл егетләре икенче авыл­дагы аулак өйгә бару­чан иде, менә шул аулак өйләрнең берсендә оч­раштырды язмыш безне тормыш юлдашым Зәки белән”, дип сөйли Кафия апа.

40 ел бергә гомер кичерәләр Зәки абый белән, өч малай, өч кыз үстерәләр. Дәһшәтле су­гыш елларын кичергән Зәки абыйның вафат булуына 30 елдан да артыграк. Бу көнне ике улы да янәшәсендә иде юбилярның. Улы Вагыйз әнисен гомер бәйрәме белән котларга Казан­нан ук кайткан иде. Кот­лауларга юбилярның оныклары да кушылды. Тәбрикләүләрдән соң Ка­фия апаның гомер һәм хезмәт юлы турында ки­лене Равилә апа белән улы Вагыйз сөйләде.

– Элекке кеше ныклы булган инде, югыйсә нин­ди авыр, тынгысыз авыл хуҗалыгы эшләрен баш­карганнар. Без кечкенә чакта колхоз күпләп чөгендер үстерә иде, һәр гаиләгә бүлеп бирелгән участокны эшкәртү кул хезмәте белән башка­рылды, иртә яздан көзгә кадәр чөгендер басу­ында идек, гаиләдәге олысы да, бала-чага да нык җәфаланды шуның белән. Казанга чыгып китүемнең дә төп сәбәбе шул булды. Әти-әни авылдан ник китәсең дип сораганнар иде, чөгендер җанга тиде, дип җавап биргәнем хәтеремдә, – диде уенын-чынып кушып улы Вагыйз.

– Бик тә кызыксынучан, әмма теге юк, бу җитми дип көяләнмәде, үз-үзен бетермәде, үз җаена гына, булганына шөкер итеп яшәде. Бер кеше белән сүзгә кермәде, күрше- тирә белән дустанә яшәде. Безгә дә яхшылы­клар гына кылырга тыры­шыгыз, дип киңәш бирә иде. Гомер-гомергә рай­он хәлләре белән генә түгел, ил-көн вакыйга­лары белән дә танышып барырга яратты. Респуб- лика җитәкчелегенең эшчәнлеге белән һәрва- кыт хәбәрдар булып, танылган язучыларның иҗатлары белән дә та­нышып барды. Бер елны район газетасына гына язылган идем, хәлләр бетте, почта килгән саен миңа эләкте, икенче яртыеллыкта иң берен­че чиратта “Ватаным Татарстан”га, “Безнең гәҗит”, “Казан утлары”на язылып куйдым. Әле га­зеталарны бер-ике ел элек кенә үзе укый ал­мый башлады, хәзер исә янына утырып үзем укыйм вакыт булган­да, – дип, Равилә апа кайнанасының яшәү рәвеше белән танышты­руыбызны дәвам итте.

Сәламәтлеге зарланыр­лык түгел, аяк өстендә йөри, ашауга талымла­мый. Мунчаны килене кертеп чыгара. “Үзенә кирәкне ишетә дә, күрә дә”, – дип шаяртты киле­не. Кафия апа исә уңган, шәфкатьле килененә рәхмәт укыды.

– Яшь бала урынына тәрбияли, шундый ки­ленем булуына сөенеп туймыйм. Ятсам да, торсам да, урыным җылыда, кунак сыенда яшим. Киленнең үзенә дә ансат түгелдер, йорт эшләре дә бар бит әле, өстәвенә улымның да сәламәтлеге йомша­рып китте. Ходай үзенә түземлек, сабырлык, сәламәтлек бирсен иде, – дип изге теләкләрен теләде