"Умырзая" тернәкләндерү үзәге
Җиңү, 1945 елның Бөек Җиңүе, тынычлык һәм иреклелек һәр йортка якыннарын, дусларын, тулы бер буынны алып килгән көн… Бу көн шатлык кына түгел, кайгы , күз яшьләре, авырту да. Бернәрсәне дә төзәтергә ярамый, әмма без бурычлы кешеләр, безнең янәшәбездә булмаган кешеләрне искә төшерергә һәм истә тотарга кирәк. Безнең кадерле ветераннарыбыз, сугыш геройлары, аларның язмышлары 1941 елда үзгәрде. Минзәләдә күп кенә ветераннар яши, без аларны котларга да барып килдек . Тәрбиячеләр ( Макарова А. А. һәм Храмутичева И . В.) «Умырзая» тернәкләндерү үзәге балалары белән берлектә сугыш ветераннары: Назаров Алексей Афанасьевич һәм Тихонов Михаил Яковлевич янында булдылар. Балалар үз куллары белән ясаган открыткалар һәм шигырьләр әзерләделәр. Ветераннар балалар килүгә бик шат булдылар, һәркем үзенең сугыш тарихын, үз тормышын сөйләде. Балалар һәм өлкәннәр безнең солдатларының батырлыгы, көчләре һәм батырлыгы, алар өчен үрнәк һәм горурлык булып калган.