Тәрбия гаиләдә башлана

Узган елның кыш аенда булган вакыйга һаман күз алдымнан китми. Балаларның үзара мөнәсәбәте, өлкәннәр тәрбиясе борчу тудыра һаман күңелдә. Альфира МУФТАХОВА Мин өйгә кайту өчен театр тукталышында автобуска ке- реп утырдым. Икенче тукталышта ике кыз бала керде дә, автобусның иң алдагы утыргычларына, ягъни пассажир- ларга каршы утырдылар. Шушы ук автобуста бер кызның әбисе дә кайта иде. Ул тукталышта чыгар алдыннан оныгы- на бер пирожок биреп калдырды. Ә онык исә янында уты- ручы иптәш кызын кызыктырып тәмләп ашый да башлады. Иптәше белән бүлешү турында уйламый да. Әби кешегә дә я икене бирәсе иде инде, икәү юк икән, «дус кызың белән бүлешеп аша» дип әйтергә мөмкин бит... Күпмедер вакыттан соң ул кызларны тагын очраттым. Хорда бергәләп җырлыйлар икән. Димәк, очраклы таныш- лар гына түгел, ә дуслар да. Әйтәсе килгән фикерем, без, әти-әниләргә, әби- бабайларга тәрбияне балаларга өйдән үк бирергә кирәк. Балалар бакчасында, я мәктәптә, я башка җирдә бирерләр дип көтеп ятмыйк. Авыру булуга карамастан, оныгым Ан- тон да үзенә алып килгән күчтәнәчен «Әбекәй, син дә авыз ит» дип иң беренче чиратта безгә бирә, соңыннан гына үзе каба. Ни чәчсәң – шуны урырсың диләр бит халыкта.