Әти-әниләр һәрвакыт күңелдә

Икебез дә 66 шар яшьтә булсак та, әти-әни, дүрт оныгыбызга әби-бабай бул­сак та, әти-әниләребезне бик сагынабыз, җәннәттә булсыннар! Бер ялгыз йорт­та икәүләшеп кенә калгач, күрше-тирәләре күченеп беткәч, балаларын очырып бетергәч, Бурсык астын­да яшәүче әти белән әнигә кеше белән аралашып яшәү җитмәде. Ә бит Бурсыкның түбән авыл дип йөртелгән бу өлешендә чынлап та бер кеше дә калмады, ә бит 20 ләп йорт бар иде. Башта, кайберләре бөтенләй читкә чыгып китте, калганнары Бурсыкның аръяк дип атал­ган өлешенә күченде. Ба­лалары, оныклары кайтып төшсә, каенанам тәрәзәдән күреп калса, атылып килеп чыгып, кочаклап алып, ар­каларыбыздан сөя-сөя алып кереп китә иде. Сөенече эченә сыймады. Чишмәгә суга барырга чыккан вакыты булса, көянтә-чиләкләрен җиргә куеп, кулларын чәбәкли-чәбәкли каршы­бызга йөгерә иде. Аларга киленнәр дә, кияүләр дә үз балалары кебек иде, рәхмәт төшкерләре. Ми­нем әти-әнием дә, ничә төрле милләттән кунакка кайтып төшсәләр дә, аерып тормады, Ходайга шөкер. Әниләребез гел әйтеп кил­де:

– Бер-берегезне тап­кансыз, бергә яшәгез, балаларыгыз да пар ка­нат астында үссеннәр, берүк йөзегезгә кызыллык китермәсеннәр, – дияләр иде. Әти-әниләребез дә күптән бакыйлыкта инде, олыдан-олы рәхмәтләребез аларның рухларына дога булып барсын.

Язмамны Фәнис Ярул- линның сүзләре белән тәмамлыйм. Үзе безнең ара­дан китсә дә, йөрәккә үтеп керерлек шигырьләре яши, Ходайга шөкер.

Таң булып атмасак та,

Дан булып кайтмасак та

Без барыбыр без идек,

Әнкәебезгә үз идек.